Предмет: Русский язык, автор: Nastya909651

Запишите, раскрыв скобки . • В городе (по) праздничному было тихо. Изредк.. вспыхивал (по) летнему синий клочок неба. Он всегда (много, много грибов и ягод собирал. Сначал.. все было (по) прежнему тихо. (Крепко) накрепко дружить. Убиралась бы ты, лиса, (подобру) поздорову. Ася довольно хорошо говорила (по) французски и (по) немецки. (Нежданно) негаданно радость пришла.
помогите пожалуйста у меня кр, даю 50 баллов​

Ответы

Автор ответа: theshvepss
1

Ответ:

Объяснение:

В городе по-праздничному было тихо. Изредка вспыхивал по-летнему синий клочок неба. Он всегда помногу грибов и ягод собирал. Сначала все было по-прежнему тихо. Крепко-накрепко дружить. Убиралась бы ты, лиса, подобру-поздорову. Ася довольно хорошо говорила по-французски и по-немецки. Нежданно-негаданно радость пришла.

Похожие вопросы
Предмет: Беларуская мова, автор: Аноним
перевод на русский
А жыў там адзін чалавек. З выгляду так сабе
— недалужны, затое на язык бойкі: за словам у
кішэнь не лезе. Імя ён меў Сцяпан, але ўсе звалі яго
проста Сцёпка. Малы, бач, ён быў ростам і шчуплы.
Дачуўся Сцёпка, што аканом шукае пасланца
да пана, прыйшоў да яго і кажа:
— Пашліце мяне — я ўмею з панам гаварыць.
Рад аканом, ледзь не цалуе Сцёпку. Даў ён
яму хлеба, сала, цэлую жменю медзякоў і выправіў
у дарогу.
Ідзе Сцёпка, медзякамі пазвоньвае, ніводнай
карчмы не мінае.
Доўга ішоў ён ці коратка, прыходзіць нарэшце
ў новы маёнтак. Хацеў Сцёпка проста ў панскі дом
ісці, ды лёкай спыніў:
— Ты чаго тут, валацуга, цягаешся! I нацкаваў
на яго сабак.
Сцёпка дастаў з торбачкі кавалак хлеба, кінуў
сабакам. Тыя і перасталі брахаць. Тады Сцёпка
зноў падышоў да ганка.
— Што табе трэба? — крычыць лёкай.— Тут
сам пан жыве!
Сцёпка пакланіўся лёкаю і кажа:
— А мой паночку, а мой даражэнькі, вось жа
мне і патрэбен гэты сам пан. Я прыйшоў да яго са
старога маёнтка.
Лёкай памякчэў.
— Добра,— кажа,— я далажу пану пра цябе. Але
скажы ж ты мне, адкуль ты ведаеш, што і я — пан?
— Гм,— хітра кашлянуў Сцёпка,— бачу: ты пан
не пан, а так сабе паўпанак, бо ў цябе лоб нізкі, нос
слізкі, от і відаць, што лізаў панскія міскі.
Узлаваўся лёкай, схапіў Сцёпку за каўнер ды
давай тузаць. Убачыў гэта пан з акна і паклікаў
лёкая да сябе.
— Які там хлоп? — пытаецца пан у лёкая.
— Ды валацуга нейкі са старога панскага
маёнтка,— адказаў лёкай і нізка пакланіўся пану.
Пан успомніў, што даўно не быў у старым
маёнтку.
— Пакліч яго сюды,— загадаў ён лёкаю. Пабег
лёкай клікаць Сцёпку, а той дастаў капшук, набіў
люльку тытунём ды пачаў агонь крэсіць. Выкрасіў
агню, закурыў люлечку. Курыць ды паплёўвае на
чысты панскі ганак.
— Ідзі ў пакоі, цябе пан кліча! — крычыць яму
лёкай.
— Не трасца пана трасе, пачакае,— адказвае
Сцёпка і пакурвае сабе люлечку.
— Ды хутчэй жа ты! — злуецца лёкай.—.. А то
пан цябе розгамі засячэ...
— Не засячэ! Вось дакуру люльку, тады і
пайду.
Чакаў, чакаў пан Сцёпку, не дачакаўся. Кліча
зноў лёкая:
— Чаму хлоп не ідзе?
— Люльку, пане, курыць.
Пан узлаваўся:
— Гані яго сюды!