Предмет: Қазақ тiлi, автор: nastusha22

Биография Сакена Сейфулина на казахском языке!!!ПлЗЗзз.....

Ответы

Автор ответа: BojanKrkic
4

Сәкен Сейфуллин (1894–1938) 15 қазанда Жезқазған облысы, Ақадыр ауданы, Қарашілік қыстағында дүниеге келген. Нілдідегі орыс-қазақ, Ақмоладағы бастауыш приход мектебінде (1905–1908), қалалық үш класты училищеде (1913–1916) оқыды. 1914 жылы Қазан қаласында «Өткен күндер» атты тұңғыш өлеңдер жинағын бастырды. Омбыда қазақ жастарының «Бірлік» қауымы басшыларының бірі болды. 1917 жылы Бұғылыда мектеп ашып, орыс тілінен сабақ берді. 1917 жылы 9 наурызда «Асығып тез аттандық» атты өлеңін жазды. Кешікпей Ақмола қаласына ауысып, «Жас қазақ» ұйымын ашты, «Тіршілік» газетін шығарысты, 3 айлық педкурста оқытушы болды. 1918 жылғы сәуірде «Жас қазақ марсельезасын» жазып, 1 мамырда «Бақыт жолында» атты пьесасының премьерасын көрсетті. 1918 жылғы 4 маусымда ақтардың көтерілісі болып, Ақмола совдепшілері тұтқындалды. Атаманның «азап вагонында» 47 күн ажалмен арпалысып, 1919 жылғы 3 сәуірде Колчактың Омбыдағы түрмесінен қашып шықты. 1920 жылы 7 мамырда Ақмолаға қайтып оралып, атқару комитеті төрағасының орынбасары және әкімшілік бөлімінің меңгерушісі болады. 1920 жылғы 4 қазанда Қазақ Кеңес Автономиялық Республикасын жариялаған Кеңестердің 1-Құрылтай съезіне делегат болып қатысып, Орталық Атқару Комитетінің мүшесі болып сайланды. Жер-су комиссиясының жұмысына және баспасөз ісіне басшылық етті.

1922 жылы «Еңбекші қазақ» газетінің редакторы, Халық Ағарту Комиссарының орынбасары болды. Қазақ АССР Кеңесінің 3 съезінде Халық Комиссарлары Кеңесінің Төрағасы болып сайланды (1922–1925). 1925 жылы 7 сәуірде Халық ағарту комиссариаты жанындағы ғылым орталығының төрағасы, 12 маусымда Қазақстан пролетар жазушылары ассоциациясының (ҚазАПП) басшысы болып тағайындалды. 1926 жылы БК(б)П Өлкелік комитетінің партия тарихы бөлімінің меңгерушісі, 1927 жылы Қызылордадағы халық ағарту институтының, Ташкенттегі қазақ педагогикалық институтының директоры болып жұмыс істеді. 1927 жылы шыққан «Жыл құсы» альманахына басшылық етті, «Жаңа әдебиет» журналын ашуға (1928) атсалысты.

1922 жылдан бастап «Қызыл Қазақстан» журналында жариялана бастаған «Тар жол, тайғақ кешу» атты мемуарлық шығармасын жеке кітап етіп (1927) шығарды. 1929 жылы қазақтың зиялы азаматтарына арнап ауыз әдебиеті үлгісін жинау жөнінде жазған «Ашық хатын» жариялады. Қазақтың мемлекеттік педагогика институтының доценті болды. 1932 жылы «Әдебиет майданы» журналының редакторы, 1934 жылы Қазақтың коммунистік журналистика институтының профессоры қызметін атқарды. 1936 жылы Қазақ әдебиеті мен өнерінің Мәскеуде өткен бірінші онкүндігіне қатысты.

Шығармашылықпен белсене араласты. 1917 жылы «Жұбату» атты тұңғыш әңгімесін жазды. 1922 жылы «Асау тұлпар» атты өлеңдер жинағын», «Бақыт жолында», «Қызыл сұңқарлар» пьесаларын жазды. «Домбыра» (1924), «Экспресс» (1926), «Тұрмыс толқынында» (1928), «Көкшетау» (1929) өлең-поэмалар жинақтарын, «Тар жол, тайғақ кешу» атты тарихи мемуарлық романын (1927), «Жер қазғандар» повесін (1927) жарыққа шығарды. 30-шы жылдары «Альбатрос» (1932), «Қызыл ат» (1934), «Социалистан» (1935) атты поэмаларын, «Айша» (1930), «Жемістер» (1935) атты повестерін жариялады. Публицистика саласына қалам тартты. Қазақстан ескі әдебиет нұсқаларын жинау, зерттеу, бастыру ісімен шұғылданды. Қазақ фольклорының тарихына арналған «Қазақ әдебиеті» (1932) кітабын жазды. Қазақ әдебиетінің оқулықтарын жасауға қатысты. Басты шығармалары орыс тіліне аударылып, Кеңестер Одағы халықтарының бірқатар тілдерінде басылды. Қазақ жазушыларының ішінен тұңғыш рет Еңбек Қызыл Ту орденімен марапатталып, шығармашылық еңбегіне 20 жыл толуы мерекеленді. Қазақстан Жазушылар одағы таңдаулы деректі проза мен публицистикалық шығармаларға жыл сайын беріліп тұратын С.Сейфуллин атындағы әдеби сыйлық тағайындады (1985). Алматы, Астана сияқты көптеген қалалар мен елді мекендерге, театрлар мен мектептерге, кітапханалар мен көшелерге Сәкен Сейфуллиннің аты берілген.


Похожие вопросы
Предмет: Русский язык, автор: AnnaSheridan31
Что такое честность? сочинение 15.3 уже готовые ,с интернета не подойдут . 2 аргумента(один из текста ,другой из литературы или если не убогий , то из жизни)
(1)Три по­дру­ги тесно шли рядом, ка­са­ясь пле­ча­ми друг друга. (2)При­тих­шие и уми­ро­творённые, они слов­но про­ща­лись с де­ре­вья­ми и по­лян­ка­ми, с лес­ной ти­ши­ной.

(3)Зина гля­де­ла на жёлтые и крас­ные де­ре­вья, на зелёную гу­стую хвою ёлок, на ко­рич­не­вые и серые ство­лы. (4)Серд­це было полно без­отчётной, не­яс­ной ра­до­сти. (5)Как это хо­ро­шо, что они идут по лесу в такой тихий за­кат­ный час! (6)Хо­ро­шо, что по­дру­ги идут рядом с ней! (7)И во­об­ще, как всё хо­ро­шо на свете!

(8)Мысли её пре­рва­ла Маша.

– (9)Де­воч­ки, – ска­за­ла она, – да­вай­те все­гда дру­жить, а? (10)Вот так – креп­ко дру­жить, по­мо­гать друг другу во всём… (11)И в уро­ках, и в жизни.

– (12)Да, и в жизни, – по­вто­ри­ла Зина.

– (13)А как узна­ешь, что слу­чит­ся в жизни? – за­дум­чи­во, будто глядя куда-то в своё бу­ду­щее, ска­за­ла Фатьма. – (14)Сей­час я вас очень люблю, де­воч­ки.

(15)А что даль­ше, когда мы вы­рас­тем? (16)Я не знаю… (17)Не знаю…

– (18)Зна­чит, ты не обе­ща­ешь все­гда дру­жить с нами? – огорчённо спро­си­ла Зина, всмат­ри­ва­ясь в лицо по­дру­ги. – (19)Ну, так и скажи: не обе­щаю.

(20)Фатьма, смущённо опу­стив глаза, снова не­ре­ши­тель­но по­вто­ри­ла:

– (21)Не знаю. (22)Сей­час очень вас люблю. (23)А пока буду лю­бить, до тех пор и дру­жить буду.

– (24)А я обе­щаю, – ска­за­ла Зина. – (25)Ведь мы вось­мой год вме­сте – в одной школе, в одном клас­се… (26)И не можем обе­щать?

– (27)Я обе­щаю, – ска­за­ла Маша.

– (28)Я обе­щаю тоже! – раз­дал­ся вдруг сзади голос Та­ма­ры Бе­ло­ку­ро­вой.

(29)Де­воч­ки удивлённо огля­ну­лись, а Та­ма­ра, раз­няв руки Зины и Фатьмы, втис­ну­лась в се­ре­ди­ну.

– (30)Я всё слы­ша­ла, – ска­за­ла она, – и я хочу тоже быть с вами.

(31)Зина не ожи­да­ла этого и не­множ­ко рас­те­ря­лась, по­то­му что Бе­ло­ку­ро­вы при­е­ха­ли в их посёлок не­дав­но, Та­ма­ра пер­вый год учи­лась в их клас­се и по­дру­ги ещё очень мало знали её. (32)Зине не со­всем нра­ви­лась Та­ма­ра – де­воч­ка сме­лая в об­ра­ще­нии с лю­дь­ми, не­множ­ко раз­вяз­ная не толь­ко с по­дру­га­ми, но и со взрос­лы­ми. (33)Чув­ство не­до­ве­рия мельк­ну­ло в душе, од­на­ко Зина тот­час ото­гна­ла это чув­ство: не от­тал­ки­вать же че­ло­ве­ка из-за пу­стя­ков, если этот че­ло­век обе­ща­ет тебе быть дру­гом на всю жизнь!

– (34)Де­воч­ки, вы при­ни­ма­е­те меня? – спро­си­ла Та­ма­ра, глядя по оче­ре­ди на по­друг сво­и­ми быст­ры­ми, чёрными, как уголь­ки, гла­за­ми.

– (35)Ра­зу­ме­ет­ся, при­ни­ма­ем! – живо ото­зва­лась Маша. – (36)Мы очень рады!

– (37)Мы рады… – тихо по­вто­ри­ла Зина.

(38)А Фатьма про­мол­ча­ла. (39)Она не знала, рада ли Та­ма­ре, и не ска­за­ла ни­че­го, чтобы не ска­зать не­прав­ды.

(40)По сто­ро­нам тро­пин­ки под­ни­ма­лись не­по­движ­ные де­ре­вья, среди их ство­лов уже сгу­щал­ся зелёный су­мрак, и ка­за­лось, что лес при­умолк и вни­ма­тель­но слу­ша­ет, о чём го­во­рят де­воч­ки.

– (41)Ты всё-таки не обе­ща­ешь? – на­хму­ри­лась Зина, обер­нув­шись к Фатьме. (42)Она, как и Фатьма, при­ни­ма­ла всерьёз обе­ща­ние по­друг и сама, также всерьёз, обе­ща­ла быть им вер­ной и по­мо­гать всю жизнь.

– (43)Нет, – по­ка­ча­ла го­ло­вой Фатьма и опу­сти­ла свои гу­стые, изо­гну­тые рес­ни­цы.

– (44)Хо­ро­шо, не дружи, – ска­за­ла Та­ма­ра, – а мы втроём будем. (45)Мы обе­ща­ли и будем креп­ко дру­жить, на всю жизнь, прав­да, де­воч­ки?

(46)Зина была глу­бо­ко огор­че­на, её и Машу за­де­ло по­ве­де­ние Фатьмы: зна­чит, она со­всем не любит своих по­друг и может в любую ми­ну­ту от них от­сту­пить­ся?

– (47)Да, прав­да! – от­ве­ти­ли они Та­ма­ре в один голос.

(48)Они все три до самой стан­ции шли, дер­жась за руки, а Фатьма шла с ними рядом и ду­ма­ла: пра­виль­но она по­сту­пи­ла или не­пра­виль­но? (49)И от­ве­ча­ла сама себе: «(50)Да, пра­виль­но: может быть, я не смогу с кем-ни­будь дру­жить всю жизнь – надо по­сту­пать чест­но». (51)Но хоть и чув­ство­ва­ла Фатьма, что по­сту­пи­ла чест­но, на серд­це у неё было тя­же­ло.