Предмет: Литература, автор: nika69692

что думает о русской деревне поэт мечтатель Пушкин

Ответы

Автор ответа: topchik992
1

Стихотворение «Деревня» создано в форме элегии, однако его размеренный ритм, настраивающий на философский лад, весьма обманчив. Если в первой части произведения поэт признается в любви к своей родине, подчеркивая, что именно в Михайловском он был когда-то безмятежно счастлив, то во второй части «мысль ужасная здесь душу омрачает». Столь пессимистичное настроение Пушкина объясняется достаточно просто. Еще подростком поэт неоднократно задумывался над тем, как несовершенно и несправедливо устроен мир. Люди, которые вынуждены с утра до ночи трудиться на земле, влачат нищенское существование. А те, кто привык проводить свои дни в праздном увеселении, ни в чем себе не отказывают. Однако более четко эти мысли сформировались у поэта несколько позже, когда в Санкт-Петербурге он довольно близко сошелся с будущими декабристами, проникнувшись их передовыми на то время идеями братства и равенства. Именно поэтому в первых строчках стихотворения «Деревня» поэт как бы невзначай упоминает о том, что он «променял порочный двор цирцей» на «мирный шум дубров, на тишину полей» . Это противопоставление используется автором отнюдь не случайно. Пушкин, обращаясь к родной земле, признается: «Я твой» . Он отождествляет себя не с высшим светом, от которого, по сути, зависит его судьба и блестящее будущее, а с обычными крестьянами, которые по духу поэту гораздо ближе и понятнее, чем графы и князья, считающие, что миром правят исключительно деньги. Поэтому, вернувшись в Михайловское, Пушкин отмечает, что «я здесь, от суетных оков освобожденный, учуся в истине блаженство находить». Обращаясь к своему народу, забитому и угнетенному, поэт мечтает о том, чтобы его голос «умел сердца тревожить» . Тогда бы автор смог своими стихами изменить мир к лучшему и восстановить справедливость.

Похожие вопросы
Предмет: Английский язык, автор: Fgidoof
Предмет: Қазақ тiлi, автор: popiktopikhz44
Музыка мәдениетінің өткеніне ой жүгіртіп, әр алуан тарихи деректерге жүгінсек, халық өнерінің қоры шексіз де, музыкалық аспаптардың түрі көп болғаны анық. Өткен ғасырлар үніне құлақ түрсек, біздің ата – бабаларымыз тастан, ағаштан, өсімдіктен, малдың терісінен, сүйегінен, мүйізден, ішектен, қылдан т.б. алуан түрлі заттардан дыбыс шығаруға болатынын аңғарып, қарапайым музыкалық аспаптар жасап алды.

Қылқобыз – ерте заманнан келе жатқан қазақ халқының екі ішекті ысқышпен ойналатын аспабының бірі. Өзіндік жасырын сыры мол, адамның еркіне көне қоймайтын, күрделі аспап. Ішегі жылқының қылынан жасалады. Қобыз аспабының екі ішектісімен бірге – үш, төрт ішектілер және «нар қобыз», «жез қобыз» деп аталатын түрлері де бар. Ерте заманда қобызды тек бақсы-балгерлер ғана ұстаған. Халық аңызында қобыздың пайда болуы Қорқыт ата есімімен тығыз байланысты екені де айтылады.

Сыбызғы – қазақтың үрмелі көне музыкалық аспабы. Қурайдан, ағаштан, кейде жезден де жасалады. Ұзындығы 600-650 см не 700-800см болады. 3-4 ойықты. Сыбызғы ойықтарынан демді жай немесе күшті шығару арқылы түрлі дыбыс әуендері туады. Сыбызғы негізінен бақташылар арасында кең тараған. Бұл аспаптың жетілдірілген түрі фольклорлық-этнографиялық ансамблдер мен оркестрлерде қолданылады.

Дауылпаз – қазақтың литаврасы. Сабы бар, диаметрі 30 см аспап. Екі жағында да былғары жамылған. Аспаптың дыбысы өте жарқын естіледі, сондықтан әскери жорықтар кезіндегі шабуылдың басында, аң аулау кезінде, қозғалу туралы хабарлау үшін қолданылған. Бұл аспапта қолмен немесе қамшымен ұру арқылы ойнауға болады.
Предмет: Математика, автор: ученик743