Предмет: Қазақ тiлi, автор: Vovadjk5469

қарт адам қазына тақырыбына эссе жазп беріңіздерші срочна казакша

Ответы

Автор ответа: BojanKrkic
87

Қарт адам – қазына

Халқымызда «Кәрінің бәрі игі» деген ежелден келе жатқан нақыл сөздер бар. Қазақ халқы қашанда үлкенге құрмет, кішіге ізет көрсеткен халық. Ата – бабаларымыздың сара жолын жалғастырып, бүгінгі күні өскелең ұрпаққа үлгі – өнеге көрсетіп, өмірден білген – түйгендерін жастарға үйретіп отырған осы ак сақалды аталарымыз бен ақ жаулықты әжелеріміз. Шынымен де, «қарт адам – қазына» деген сөздермен толықтай келісемін, себебі қария, ақсақалдар – үйдің берекесі, ақылын айтар дана кісілер.  Шаңырақтың шаттығын сақтап, бірлігін бекем етуге ақылып айтар елі мен жерінің кеңесшісі, үйдің ажарын кіргізіп отыратын да– осы кісілер.

Менің де ата – әжем бар, олардың мен үшін алатын орындары да бөлек, оларды ерекше жақсы көремін. Ешбір мейрамды әжемнің пісірген тәтті, ыстық бауырсақтарынсыз елестете алмаймын. «Үлкен кісі - шежіре» демекші атам мен әжем әрқашан бізге ақылдары мен өсиеттерін айтып, тәрбиелеп отырады. Атам мен әжем өте қонақжай кісілер. Біздің үйге қонақ жиі келеді. Қонақ күткенді бәріміз ұнатамыз. Біз атамыз бен әжемізбен тұратындықтан біздің үй «қара шаңырақ» аталып кеткен, міне, сондықтан алыс жақындағы туған - туыстардың бәрі біздің қалаға жолдары түссе,міндетті түрд біздің үйге келіп, ат басын тірейді.

Біздің отбасымыз өте тату. Мен отбасымда жақсы көремін!

Похожие вопросы
Предмет: География, автор: nikolkopnova7
Предмет: История, автор: masvaleriya2109
будь ласка допоможіть

1.Опрацюйте iсторичні джерела, розгляньте світлини. Чи змогли б вижити та адаптуватися до нових умов життя діти сироти після Першої світової війни без допомоги таких меценатів як А. Шептицький, В. Нагірний та ін.? Відповідь обгрунтуйте.

Про ті, нелегкі, моменти є згадки у митрополита Андрея Шептицького: "Дiти, що їх примістили ми по сиротинцях, с часами так пригноблені трагедією їх життя, що сестри, котрі є якби матерями для дітей, мусять не раз мiсяцями працювати, щоб викликати усміх тих маленьких. Через цілий рік є неможливо виробити атмосферу веселости і щастя. Діти, що мають своїх матерів та вітців, ведуть життя не на багато ліпше, чим сироти". Праця митрополита не залишилася непоміченою, про свого наставника знали навіть найменшi дiтки, котрі часто зверталися до митрополита Андрея Шептицького у своїх листах, називаючи його Татком. Один з таких листів зберігся до наших днiв ось про що в ньому йшлося:

«НайдорожчіТаточку!

Прошу приїхати до нас, бо я ще Таточка ніколи не бачила. Я сего року перший рік в приюті і всі товаришки говорять, що мають Таточка у Львові, i я лише слухаю та й думаю собі: а ну як Таточко приїде, чи схоче мене взяти за свою дитину? Бо вже кілька літ, як помер мій рідний Тато і помер не маю нікого..."